Wie ben ik

Ik ben Maja Elsten, geboren in 1968, gehuwd en moeder van twee zoons in de middelbare school leeftijd.

In 2011 werd onze oudste zoon getest op dyslexie omdat zijn prestaties voor taal en spelling op school achterbleven bij de rest van zijn cijfers. Via een kennis werd ik gewezen op de opleiding voor Primaire Reflex Therapie. Het eerste waar mij oog op viel bij het zoeken naar informatie, was dat er kennelijk een behandeling bestaat voor dyslexie die verder gaat dan bijles. Omdat ik in die tijd dringend op zoek was naar een bezigheid helemaal alleen voor mezelf en ik altijd al geïnteresseerd ben geweest in wat er méér is buiten de reguliere gezondheidszorg, besloot ik om met de opleiding te starten, al was het maar om alleen m’n eigen kind te kunnen helpen. Het pakte goed uit. Al na twee lesblokken was ik gegrepen door wat we leerden. Vrienden en vriendinnen boden zich spontaan aan om te oefenen en al snel werden grotere en kleinere effecten zichtbaar.

Een vriendin had al jarenlang ernstige rugpijn die wekenlang verdween na drie behandelingen en iemand anders kon na één behandeling heel veel beter met teleurstellingen omgaan. En dat terwijl ik nog niet eens halverwege m’n opleiding was! Dat smaakt naar meer. Ik werd dan ook nog meer gemotiveerd om me de kennis en technieken eigen te maken en verder te verfijnen. En dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven, voortgedreven door de bijzondere resultaten bij kinderen en volwassenen.

Onze zoon hebben we door mijn docent laten behandelen. Ik wilde hem niet laten wachten tot ik zelf klaar zou zijn met m’n opleiding. Het resultaat is dat hij zijn leerachterstand van bijna twee jaar in ca. 5 maanden ingelopen is. Wel met bijles, want wat nooit goed is aangeleerd wordt door het corrigeren van de reflexen niet opgelost. Hij zegt zelf al die letters en cijfers niet meer zo moeilijk te vinden en dat spelling inmiddels zijn lievelingsvak is.


Mijn arbeidsverleden is ongebruikelijk, maar voor mij precies goed. Na te zijn uitgeloot voor de studie geneeskunde, ben ik verpleegkunde gaan studeren. Ik heb mijn diploma gehaald en heb bijna twee jaar als verpleegkundige gewerkt op de Eerste Hulp-afdeling van een ziekenhuis. De nachtdiensten vielen me zwaar en ik wilde mezelf graag bewijzen dat ik een universitaire studie aankon. Dus zegde ik mijn baan op en ging opnieuw studeren. Civiele Techniek, wat vroeger Weg- en Waterbouwkunde heette. Ik was een kind uit een aannemersfamilie; De interesse voor zand water en stenen was me met de paplepel ingegoten. Via allerlei adviesfuncties bij ingenieursbureaus en een bouwbedrijf ben ik in 2012 gestart als zelfstandig adviseur voor aanbestedingen in de bouw, Grond-, Weg- en Waterbouwkunde en Installatietechniek. Dit werk doe ik naast mijn praktijk.

Ik ben zelf ook behandeld voor mijn primaire reflexen. Na de geboorte van onze oudste was ik mezelf langzaamaan kwijtgeraakt. Ik was er wel, maar ik was er niet. Ik wist niet goed meer wat ik wilde of wie ik was. Ik had het gevoel dat ik toeschouwer was in m’n eigen leven, maakte er niet echt deel van uit. Honderden gedachten buitelden non-stop door elkaar in m’n hoofd, in gezelschap was ik niet meer in staat een gesprek goed te volgen en mijn eigen verhalen stopten soms midden in een zin, of ik wist spontaan niet meer waar ik het over had. Ik voelde nog altijd lichte pijn van m’n bekkeninstabiliteit en had van die vage zeurende pijnlijke plekken in m’n rug. Ongeveer vijf behandelingen lang voelde ik nauwelijks effect, ik was eigenlijk wel wat teleurgesteld. Tot die ene keer dat ik van de tafel opstond en van het ene op het andere moment het gevoel had dat ik er weer wàs. De wereld was weer rondom me heen. Na de laatste behandelingen waren ook die andere pijntjes verdwenen en mijn hoofd was verbazingwekkend leeg. De grootste winst was dat ik veel beter in staat was om te zeggen wat ik wel of niet wilde, zonder me daar schuldig over te voelen. Wat een veranderingen. Zo subtiel, maar zo aanwezig, dat wens ik iedereen toe.